Οι ευσεβείς γονείς του ονομάζονταν Ηλίας και Μάρθα. Ο Δανιήλ γεννήθηκε ενώ η μητέρα του ήταν στείρα. Γι' αυτό και οι γονείς του υποσχέθηκαν να τον αφιερώσουν στην υπηρεσία του Θεού. Τον ανέθρεψαν με πολλή επιμέλεια, και οι κόποι τους δεν πήγαν χαμένοι. Ο Δανιήλ απέδωσε καρπούς. Νεαρός ακόμα, πήγαινε στις γειτονικές πόλεις και εξηγούσε το Ευαγγέλιο. Έπειτα πήγε σε κοινόβια Μονή, όπου επιδόθηκε σε ευσεβείς ασκήσεις, θεολογικές μελέτες και καλλιέργεια της ταπεινοφροσύνης. Κάποτε, σ' ένα ταξίδι με τον ηγούμενο της Μονής, συνάντησε το Συμεών το Στυλίτη και πήρε την ευλογία του. Όταν πέθανε ο ηγούμενος της Μονής, ο Δανιήλ ξαναπήγε στο Συμεών και ζήτησε τη συμβουλή του που να πάει. Ο Συμεών τον συμβούλευσε να πάει στην Κωνσταντινούπολη, πράγμα που ο Δανιήλ έπραξε. Εκεί εγκαταστάθηκε στον περίβολο του ναού του αρχιστρατήγου Μιχαήλ στην Προποντίδα. Μετά από λίγο καιρό, είδε όραμα το Συμεών να τον καλεί. Ο Δανιήλ, ερμηνεύοντας αυτό το όραμα, έκτισε υψηλό στύλο και εγκαταστάθηκε πάνω σ' αυτόν. Σκοπός της εγκατάστασής του πάνω στο στύλο, ήταν ο αγώνας για την εξάλειψη των παθών και η απόκτηση περισσότερων αρετών. Έλαβε το προορατικό χάρισμα, έκανε πολλά θαύματα και ήταν σημαντική η συμμετοχή του στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας. Πέθανε 80 χρονών, πλήρης "καρπών δικαιοσύνης των δια Ιησού Χριστού”.Δηλαδή γεμάτος από καρπούς, που παράγει η αρετή και που κατορθώνονται δια του Ιησού Χριστού.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Υψώσας το σώμα σου, επί του στύλου σοφέ, τον νουν σου επτέρωσας, προς τον Θεόν ακλινώς, βιώσας ως άγγελος, όθεν σε στήλην ζώσαν, ευσεβείας ειδότες, κράζοντάς σοι βοώμεν, Δανιήλ Θεοφόρε, Παντοίων ημάς κινδύνων, πρέσβευε ρύεσθαι.

Κοντάκιον Ήχος πλ. δ’. Ως απαρχάς της φύσεως.

Ώσπερ αστήρ πολύφωτoς, συ αναβάς μακάριε, επί του στύλου τον κόσμον εφώτισας, εν τοις οσίοις έργοις σου, και το σκότος της πλανης, απεδιώξας Πάτερ, διό δεόμεθα, και νυν επίλαμψον, εν ταις καρδίαις των δούλων σου, το άδυτον φως της γνώσεως.

Ο Όσιος Λουκάς ο Νέος Στυλίτης

Έζησε στα μέσα του 10ου αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από τη Μικρά Ασία. Οι γονείς του, Χριστόφορος και Καλή, τον ανέθρεψαν σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Υπηρέτησε σαν στρατιώτης και όχι μόνο διατήρησε την αγνότητά του, αλλά και επηρέαζε προς το καλό νεαρούς συστρατιώτες του, που είχαν ροπή στη διαφθορά. Αργότερα ο Λουκάς έγινε ιερέας και αφιερώθηκε στο φωτισμό των ψυχών της ενορίας του. Κατόπιν ανέβηκε ασκούμενος στον Όλυμπο, από 'κει στην Κωνσταντινούπολη και έπειτα στη Χαλκηδόνα, όπου έστησε την καλύβα του πάνω σ' ένα στύλο. Από το νέο του ασκητικό ορμητήριο, πήγαινε σε διάφορα μέρη και κήρυττε τον λόγο του Θεού και έκανε πολλά θαύματα. Πάνω στον στύλο αυτό ο Λουκάς, πέρασε 45 ολόκληρα χρόνια και απεβίωσε με θαυμαστή πνευματική λαμπρότητα.

Οι Άγιοι Αειθαλάς και Ακεψέης

Οι Άγιοι Αειθαλάς και Ακεψέης ήταν από την πόλη Αρβήλ. Πιστεύοντας και οι δύο στον Ιησού Χριστό έγιναν ο μεν Αειθαλάς επίσκοπος, ο δε Ακεψέης διάκονος. Η θερμή τους πίστη, τους ωθούσε να κηρύττουν καθημερινά σε μία προσπάθεια να ελκύσουν ψυχές στο Σωτήριο δίκτυο του Ευαγγελίου. τους κατάγγειλαν στον Πέρση βασιλιά. Παρ' όλο τις απειλές έμμειναν πιστοί στον Ιησού Χριστό. Γι' αυτό και στέφθηκαν με το μαρτυρικό θάνατο του αποκεφαλισμού.

Ο Άγιος Μείραξ

Η ζωή του όμοια με αυτή του Άσωτου του Ευαγγελίου. Ο άγιος Μείραξ γεννήθηκε στο Τενεσή της Αιγύπτου και ανατράφηκε από τους γονείς του με χριστιανική ευσέβεια. Αλλά τα θέλγητρα της νεότητας τον παρέσυραν στην ασωτία και ακόμα πιο χειρότερα οι γνωριμίες του με Αγαρηνούς, τον έκαναν να αλλαξοπιστήσει. Οι γονείς του το έμαθαν και έκλαψαν πικρά.

Αλλά δεν απελπίστηκαν και στήριξαν την ελπίδα τους στον Θεό προσευχόμενοι. Και ο Θεός έκανε το έλεός του, χάριν των ευσεβών γονέων. Ο αρνησίθρησκος γιος, μπούχτισε τη ζωή της αμαρτίας. Και όπως ο φοίνικας προβάλλει μέσα από τις φλόγες, έτσι και η προηγούμενη πίστη του Μείρακα, πρόβαλλε μέσα από τα ερείπια της ψυχής του. Ήλθε μετάνοια στην καρδιά του, και κάποια μέρα εμφανίστηκε στους γονείς του, έπεσε στα πόδια τους, ζήτησε συγνώμη και εξέφρασε την επιθυμία να επανέλθει στη χριστιανική πίστη. Εκείνοι τον δέχτηκαν με χαρά, τον φίλησαν και δόξασαν τον Θεό. Αλλά η ψυχή του Μείρακα δεν αρκέστηκε σ' αυτή την αποκατάσταση. Πήγε λοιπόν στον Αμηρά, έκανε το σημείο του σταυρού και φώναζε ότι επανήλθε στην αληθινή πίστη. Ο Αμηράς έδωσε διαταγή και τον μαστίγωσαν σκληρά με βούνευρα, μέχρι που σχίστηκαν οι σάρκες του. Κατόπιν τον αποκεφάλισαν και το μεν κεφάλι του το αγόρασαν οι χριστιανοί και τον έθαψαν με τιμή, το δε σώμα του, οι Αγαρηνοί το έβαλαν μέσα σε μια βάρκα και το έριξαν στη θάλασσα.

Ο Άγιος Βαρσαβάς

Ήταν Πέρσης και ομολόγησε με θάρρος τη χριστιανική πίστη στον Πέρση άρχοντα, με αποτέλεσμα να αποκεφαλιστεί.

Οι Άγιοι Τερέντιος, Βικέντιος, Αιμιλιανός και Βεβαία

Μαρτύρησαν δια ξίφους.

Οι Άγιοι Πέτρος ο ασκητής και Ακεψιμάς

Αναφέρονται στον Συναξαριστή Delehaye και στον Παρισινό Κώδικα 1578, ότι μαρτύρησαν στην Περσία.

Ο Άγιος Νικηφόρος Φωκάς αυτοκράτορας του Βυζαντίου

Η μνήμη του αναφέρεται μόνο στον Λαυριωτικό Κώδικα Β 4φ. 133, όπου υπάρχει και πλήρη Ακολουθία του με Κανόνες. Δημοσιεύθηκαν από τον L. Petit στο Byz. Zeitschrift τ. ΙΓ (1904) σελ. 398-420 και από τον Δημητριεύσκη στο Κίεβο το 1911.

Ο Όσιος Λεόντιος που μόνασε στην Αχαΐα

Γεννήθηκε στην Μονεμβασία της Πελοποννήσου από τον Ανδρέα και την Θεοδώρα. Ο πατέρας του ήταν αρκετά πλούσιος και επίσημος άνδρας.

Ο βασιλιάς Ανδρόνικος Β', ο Παλαιολόγος (1283-1328) ανέθεσε σ' αυτόν σπουδαία θέση στην κεντρική διοίκηση του Μοριά. Ο Λέων λοιπόν, έτσι ονομαζόταν πριν, έτυχε μεγάλης φροντίδας από τους γονείς του και σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη ξένες γλώσσες, φιλοσοφία και θεολογία. Όταν πέθανε ο πατέρας του, επέστρεψε στη Μονεμβασία και φρόντισε τη μητέρα του. Κατόπιν η μητέρα του αποσύρθηκε σε μοναστήρι και ο Λέων με την ευχή της παντρεύτηκε. Υπήρξε πρότυπο συζύγου, οικογενειάρχη και κοινωνικού ευεργέτη. Έπειτα όμως ήλθαν και οι μεγάλες δοκιμασίες. Πέθανε η γυναίκα του, κατόπιν τα παιδιά του και έτσι ο ίδιος αποφάσισε να γίνει μοναχός. Έγινε λοιπόν μοναχός με το όνομα Λεόντιος και πήγε κοντά σ' ένα έμπειρο ασκητή, τον Μενίδη, όπου έμεινε κοντά του για αρκετό χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια πήγε στο Άγιον Όρος, όπου έλαβε αρκετά μεγάλη ασκητική εμπειρία και επέστρεψε πάλι στην Πελοπόννησο. Εκεί διάλεξε τόπο διαμονής του το βουνό που βρίσκεται κοντά στο Αίγιο και από 'κει πήγαινε σε πόλεις της Αχαΐας και κήρυττε τον Θείο λόγο. Κοντά του πήγαν και άλλοι ζηλωτές της αγγελικής ζωής, που αργότερα, πολλοί απ' αυτούς διέπρεψαν στον Ιερό κλήρο. Ο Λεόντιος απεβίωσε ειρηνικά και η φήμη της αρετής του παρέμεινε και μετά τον θάνατο του. Οι δε αδελφοί Παλαιολόγοι, Θωμάς και Θεόδωρος, προς τιμήν του οσίου, έκτισαν Μονή στον τόπο της ασκήσεώς του, στο όνομα του αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Απολυτίκιο. Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Ασκήσει λαμπρυνθείς, ως χρυσός εν χωνεία, λαμπρύνεις Μοναστών, τους χορούς επομένους, τοις θείοις σου διδάγμασι, θεοφόρε Λεόντιε, όθεν σήμερον, την φωτοφόρον σου μνήμην, εορτάζοντες, υπέρ ημών σε πρεσβεύειν, αιτούμεν προς Κύριoν.

Ο Όσιος Νίκων ο Ξηρός "ο εν τω Σπηλαίω" (Ρώσος)

Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.

Ο Όσιος Δαμασκηνός

Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.

Ο Άγιος Νόμων

Οι άνθρωποι συνήθισαν να θαυμάζουν και να επευφημούν τους αθλητές με τις καλές επιδόσεις και τα μεγάλα ρεκόρ. Καλά κάμνουν. Αξίζει σ' αυτούς κάθε έπαινος και τιμή.

Είναι όμως και κάποιοι άλλοι αθλητές πιο τρανοί και πιο άξιοι απ' αυτούς. Οι αθλητές των πνευματικών αγώνων. Οι αθλητές της ευσέβειας και της αρετής. Είναι αυτοί που πάλεψαν κι αγωνίστηκαν, όχι για ένα προσωρινό και φθαρτό στεφάνι, αλλά για το στεφάνι «της άνω κλήσεως», το έπαθλο του Θεού. Κι είναι αυτοί πιο μεγάλοι και θαυμαστοί.

Γιατί στον αγώνα τους δεν αντιμετώπισαν ανθρώπους με δυνάμεις ανθρώπινες. Αυτοί αντιμετώπισαν και νίκησαν τον διάβολο και τη συνοδεία του. Η πάλη τους υπήρξε πάλη, όπως τονίζει ο θείος απόστολος «προς τας αρχάς, προς τα εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις» (Εφεσίους στ', 12). Δηλαδή ο αγώνας τους υπήρξε αγώνας ενάντια στις πονηρές αρχές και εξουσίες, προς τα πλήθη των πονηρών πνευμάτων, προς τους καταχθόνιους κοσμοκράτορες, που κυριαρχούν πάνω στους ανθρώπους, που βρίσκονται στο βαθύ σκοτάδι του αμαρτωλού τούτου αιώνα.

Ο αγώνας τους έγινε ενάντια στα πνευματικά και πονηρά εκείνα όντα με σκοπό την κληρονομιά της Βασιλείας των Ουρανών.

Ένας από αυτούς τους αθλητές κι αγωνιστές της αρετής που διακρίθηκε για τους αγώνες και τα κατορθώματα του, είναι κι ο όσιος Νόμων ο θαυματουργός από τη μαρτυρική Κύπρο μας.

Πότε έζησε ο άγιος μας αυτός δεν γνωρίζουμε. Ούτε και ποίοι ήσαν οι γονείς του κι η ιδιαιτέρα του πατρίδα.

Αυτό που γνωρίζουμε είναι, πως απ' την παιδική του ηλικία ο Όσιος πόθησε τον Χριστό, πράγμα που φανερώνει πως οι γονείς του πρέπει να ήσαν καλοί χριστιανοί. Κάτι περισσότερο.

Σαν τέτοιοι, με ζήλο φρόντισαν κι από βρέφους ενστάλαξαν στην ψυχή του παιδιού τους «τα ιερά γράμματα», που «σοφίζουν τον άνθρωπον εις σωτηρίαν». Έτσι το παιδί μεγαλώνοντας ένα σκοπό έβαλε στη ζωή του. Πώς να αρέσει στον Χριστό και πώς να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του.

Κάποια μέρα για να πραγματοποιήσει τον ιερό αυτό πόθο του, αφήκε το σπίτι του και τους γονείς του και τράβηξε στην ερημιά. Ασκήτεψε σε διάφορους τόπους. Ανυπόδητος μ' ένα και μόνο χιτώνα χειμώνα καλοκαίρι διέμενε μέσα σε σπηλιές. Πρόγραμμα επίσης ένα: «Πώς αρέσει τω Κυρίω» (Α' Κορ. ζ', 32). Πώς να αρέσει στον Κύριο. Τι ευγενικός, τι θείος, τι ουράνιος σκοπός! Με τη ζωή που έκαμνε δεν είχε ανάγκη άλλοι να φροντίζουν γι' αυτόν. Ο ίδιος με την εργασία του, τα διάφορα πλεχτά που έφτιαχνε, κατόρθωνε να εξασφαλίζει τα ολίγα που απαιτούντο για τη συντήρηση του. Όταν δεν έπλεκε, προσευχόταν. Προσευχόταν «αδιαλείπτως» για όλους και για όλα.

Με τον καιρό η φήμη του άρχισε να γίνεται μεγάλη. Πολύ μεγάλη. Όπου πήγαινε πολλοί τον κυνηγούσαν και τον έβρισκαν, για να τον δουν και τον ακούσουν. Οι συχνές επισκέψεις τον ανάγκαζαν να μετακινείται συνεχώς, μέχρι που στο τέλος πήγε κι εγκατεστάθηκε σε μια σπηλιά κοντά στο μικρό χωριό Ανάγυια Η λέξη είναι σύνθετη από το επίρρημα άνω και το ουσιαστικό αγυιά δηλ. ύψωμα. Η ονομασία είναι δικαιολογημένη, γιατί το χωρίο είναι κτισμένο σ' ένα ύψωμα, 10 μίλια περίπου ν.δ. της Λευκωσίας, της περιφέρειας της Ταμασού. Γι' αυτό κι εξυμνείται ως «Των Ταμασέων το κλέος και Κυπρίων αγλάϊσμα».

Στη σπηλιά αυτή ντυμένος το τιμημένο ένδυμα του μοναχού συνεχίζει, καθημερινά τον αγώνα του. Κάτω απ' το απλό ένδυμα, κρύβεται μια ένθεη ψυχή. Μια ψυχή που σύνθημα της έχει τα παραγγέλματα του θείου αποστόλου Παύλου. «Αδελφοί τα άνω ζητείτε... τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης» (Κολοσ. γ'. 1-2).

Κι αυτός τα άνω ζητεί. Τα άνω φρονεί. Εμπόδιο στο παράγγελμα αυτό προβάλλει συνεχώς ο εαυτός του, όπως κι ο δικός μας εαυτός. Ο άγιος μας όμως αγωνίζεται σκληρά ενάντια στον εαυτό του. Γνωρίζει πως, όταν νικήσει τον εαυτό του κέρδισε τον μισό αγώνα. Τούτο τονίζει κι ο αρχαίος σοφός Πλάτων. Τι λέγει; «Το νικάν αυτόν εαυτόν πασών νικών πρώτη τε και αρίστη». Και το αντίθετο. «Το ηττάσθαι αυτόν υφ' εαυτού πάντων αισχιστόν τε άμα και κάκιστον». Δηλαδή το να κατορθώσει ένας να νικήσει και χαλιναγωγήσει τον εαυτό του, αυτός πετυχαίνει την πρώτη και πιο μεγάλη νίκη. Μα και το άλλο. Το να νικηθεί ένας από τον εαυτό του, αυτός παθαίνει την πιο εξευτελιστική και σκληρή ήττα. Αυτή την αλήθεια την γνωρίζουν οι άγιοι. Γι' αυτό κι αγωνίζονται σκληρά ενάντια στα θελήματα της σάρκας τους. Αγωνίζονται σκληρά μέρα και νύχτα. Μαζί με τον αγώνα τους αυτόν ενάντια στον εαυτό τους οι άγιοι είχαν να επιβληθούν και να νικήσουν και το κακό περιβάλλον της εποχής και του τόπου τους, τον κόσμο. Ώ αυτός ο κόσμος! Της αμαρτίας ο κόσμος! Τι δύναμη έχει κι αυτός! Αδελφοί, φωνάζει ο μαθητής της αγάπης, ο θειος Ιωάννης. «Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κοσμώ!» Μην αγαπάτε τον αμαρτωλό κόσμο ούτε τις μάταιες απολαύσεις και τις αμαρτωλές τέρψεις, που υπάρχουν στον κόσμο και που χωρίζουν τον άνθρωπο απ' τον Θεό. Μην τον αγαπάτε. Διότι «εάν τις αγαπά τον κόσμον, ουκ εστίν η αγάπη του Πατρός εν αυτώ» (Α’ Ιωάν. β', 15). Εκείνος που αγαπά τον κόσμο της αμαρτίας, η αγάπη του Θεού Πατέρα δεν μπορεί να υπάρχει μέσα του.

Γνωρίζει την πραγματικότητα αυτή ο άγιος. Γι' αυτό σύνθημα του έχει τούτο, που πρέπει να έχει και κάθε αληθινός χριστιανός: Κόντρα στον κόσμο της αμαρτίας. «Κόντρα στο ρεύμα». Πόσους νέους και νέες, πόσους ανθρώπους δεν κατέστρεψε ο φόβος του κόσμου! Να. μην πάνε ενάντια στον κόσμο. Να μην θεωρηθούν σαν καθυστερημένοι. Προς Θεού! Να μην παρεξηγηθούν! Δυστυχισμένα πλάσματα! Τον Θεό δεν τον φοβούνται. Φοβούνται τον κόσμο. Φοβούνται να μην χαρακτηρισθούν απόκοσμοι. Και το αποτέλεσμα; Αυτό, που βλέπουμε κι ακούμε να συμβαίνει γύρω μας. Ο άνθρωπος αντί να είναι και να μένει ο βασιλιάς της δημιουργίας, υποβιβάζει μόνος του τον εαυτό του στην κατάσταση του αλόγου κτήνους, ώστε δίκαια το Πνεύμα του Θεού να λέγει: «άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε. Παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς» (ψαλμ. μη', 13). Ταλαίπωρος ο άνθρωπος! Ενώ έχει τιμή και αξία μια κι έχει δημιουργηθεί κατ' εικόνα Θεού, δεν αντιλαμβάνεται και δεν το κατανοεί αυτό κατέρριψε κι εξίσωσε τον εαυτό του προς τα κτήνη τα ανόητα, που δεν έχουν μυαλό και λογικό, όπως αυτός, και εξομοιώνεται προς αυτά ζώντας σαν κτήνος και αποθνήσκοντας σαν κτήνος. Ποίο στ' αλήθεια κατάντημα! Ο άνθρωπος που και ν' ακούσει την ύβρη «κτήνος», θυμώνει κι εκνευρίζεται, αυτός ζητεί να κάμει τη ζωή του κτήνους. Αγωνίζεται να ομοιωθεί με το άλογο κτήνος.

Στο πνεύμα και τη νοοτροπία αυτή αντιτίθεται ο θείος Νόμωνας. Αυτός ακολουθεί πιστά το προσκλητήριο διάγγελμα του Κυρίου. «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». (Μαρκ. η', 34). Ακολουθεί τον Χριστό. Περιφρονεί τον αμαρτωλό κόσμο και τις κλήσεις του. Σηκώνει με υπομονή τον σταυρό του, τον σταυρό των δοκιμασιών και των θλίψεων που απαιτεί η ζωή της εγκράτειας και της αρετής και ακολουθεί με ζήλο και πίστη τον Χριστό.

Η προσευχή η εκτενής και συχνή μελέτη του λόγου του θεού, τον βοηθάει πολύ στην άσκηση και τον αγώνα του. Η νηστεία πάλι στην οποία με αυστηρότητα κι υπομονή υποβάλλει τον εαυτό του είναι τέτοια, που, όπως κι ο Κύριος κι όλοι οι άγιοι της Γραφής υπέβαλαν τον εαυτό τους, τον βοήθησε να φτάσει σε θαυμαστό, στ' αλήθεια σημείο. Το μέτριο κι ισχνό του κορμί, ισχνό σαν του Μ. Βασιλείου, με τη μακριά του άσπρη γενειάδα του δίνει μια μεγαλοπρέπεια που καταπλήσσει και συγκινεί. Κάτω από το ξεθωριασμένο ένδυμα που φορεί, κρύβεται μια ψυχή θεωμένη. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ότι φορεί, αλλά ότι έχει μέσα του. Μέσα στην ψυχή του.

Γι' αυτό και καθημερινά πλήθη πιστών από διάφορα μέρη προσέρχονται στο κατάλυμα του για να τον επισκεφθούν και ν' ακούσουν τα λόγια του. Κι ο ασκητής τους δέχεται με καλοσύνη και ψυχική ευγένεια και τους διδάσκει. Τους νουθετεί στοργικά.

- Αδέλφια μου, τους λέγει: Ας μετανοήσουμε. Ας μετανοήσουμε κι ας αγωνισθούμε να έχουμε μεταξύ μας ειρήνη και αγάπη. Ας φροντίσουμε με πνεύμα ταπεινοφροσύνης να πετύχουμε όλοι μας τον αγιασμό της ψυχής μας. Χωρίς τον αγιασμό και την καθαρότητα την εσωτερική, κανένας δεν θα μπορέσει ποτές να ιδεί τον Κύριο. Μέσα μας ας εργασθούμε να υπάρχει μονάχα ένα θέλημα. Του Χριστού το θέλημα. Ας προσπαθήσουμε μαζί με τον απόστολο του Χριστού μας, να μπορούμε κι εμείς να επαναλαμβάνουμε τα θεία λόγια του: «ζω δε ουκέτι εγώ ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλάτ. β', 20). Δεν ζω πια εγώ μέσα μου ζει μόνο ο Χριστός.

Μια τέτοια ζωή δεν μπορούσε παρά να δοξαστεί από τον Κύριο. Και δοξάστηκε. Δοξάστηκε στη γη με τα πλήθη των θαυμάτων που τελούσε καθημερινά σε όσους με ευλάβεια και πίστη κατέφευγαν στον Χριστό και με ειλικρίνεια μπροστά στον άγιο εξομολογούντο τις αμαρτίες τους. Κοντά του βρίσκανε οι δυστυχισμένοι την παρηγοριά, οι άρρωστοι τη θεραπεία, οι πονεμένοι και καταδιωγμένοι την προστασία. Μέχρι τα βαθιά του γηρατειά ο άγιος που έζησε και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, υπήρξε παράδειγμα εγκράτειας κι αρετής και αγιότητας. Θριαμβευτικά μπήκε κι αυτός «εις την δόξαν του Θεού». Εκεί ζει τώρα με λαμπρότητα και μακαριότητα μαζί με τους αγίους. Μαζί μ' αυτούς συγκαταλέχθηκε κι ο ίδιος στη χορεία των οσίων.

Η δόξα του οσίου Νόμωνα φανερώνεται και σ' εμάς σήμερα με τα πολλαπλά του θαύματα. Πιο πολύ κατέχει τη θαυματουργική του χάρη τώρα που βρίσκεται στον ουρανό παρά όταν ζούσε στη γη. Σ' εκείνους που μ' ευλάβεια επικαλούνται το όνομα του και τρέχουν στη χάρη του με πίστη στον Χριστό, ο άγιος προσφέρει και στην εποχή μας τις δωρεές του.

Μαζί με τον άγιο Γεννάδιο ή Βηχιανό, όπως αποκαλείται από τον όσιο και θαυματουργό Νεόφυτο τον Έγκλειστο, με τον οποίο συνεορτάζεται, προσφέρουν το πλήθος των θαυμάτων τους σε όλους, όσους εκζητούν με την αναφορά του ονόματος τους τη χάρη του Θεού.

Πιο πολύ όμως καλούν κι εμάς να τους μιμηθούμε. Να τους μιμηθούμε εκεί που βρισκόμαστε. Στα χωριά μας ή στις πολυάνθρωπες πολιτείες στις οποίες ζούμε. Σ' αυτούς τους τόπους δίνεται σήμερα η μάχη του χριστιανισμού. Κι η μάχη αυτή βρίσκεται τούτο τον καιρό στην πιο κρίσιμη φάση της προόδου και της εξελίξεως της. όσοι συμμετέχουμε και μαχόμαστε στη μάχη αυτή, ας έχουμε πάντα μπροστά στα μάτια μας το παράδειγμα των αγίων μας κι ας εμπνεόμαστε από το μαχητικό πνεύμα τους. Οι «ροές των δακρύων» που τότε «εγεώργησαν το άγονον της ερήμου», ας είναι κι ας γίνουν και στην εποχή μας και πηγές της ιδικής μας δυνάμεως. Οι ολονύκτιες προσευχές κι η εγκράτεια τους ας μας ξυπνούν κι εμάς από τον ύπνο της ραθυμίας, στον οποίο μας οδηγεί η ζωή της αδιαφορίας στα πνευματικά και η ζωή της αμαρτίας. Κι οι «τύλοι» των γονάτων τους, οι ρόζοι, όπως λέμε απλά, ας είναι και για μας μια συνεχής υπόμνηση πως ο αγώνας της αρετής, ο αγώνας της αγιότητας και πόλεμος του Θεού γίνεται και κερδίζεται με τα γόνατα. Να το ξαναπούμε; Γίνεται και κερδίζεται με τη μελέτη του λόγου του Θεού. Την εγκράτεια και την προσευχή. Με τα γόνατα.

Όσιοι και πατέρες ημών, ποιμένες και διδάσκαλοι της Οικουμένης πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών.

Απολυτίκιο. Ήχος α’.
Ταμασέων το κλέος και Κυπρίων αγλάισμα, θαυματουργοί ώφθητε όντως, Βηχιανέ και Νόμων όσιοι. Νηστεία, κατετήξατε σαρκός, αλόγους ενθυμήσεις πανσθενώς. Όθεν χάριν ιαμάτων, εξ ουρανού εδέξασθε, θεόπνευστοι. Δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, τω και υμάς στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι' υμών πάσιν ιάματα.

Κατηγορία: Συναξαριστής | Εμφανίσεις: 180 |

Αναρτήθηκε από: andronianoi