Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού η
μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ' ασφοδίλια το σταμνί πού
δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας και το κλειστό κρεββάτι
κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά• τ' άστρα του Κύκνου κι
εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν.
Κράτησα τη ζωή μου, κράτησα τη
ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της
βροχής σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξυάς, καμμιά
φωτιά στην κορυφή τους• βραδυάζει.
Κράτησα τη ζωή μου• στ'
αριστερό σου χέρι μια γραμμή μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να
υπάρχουν στην άμμο τού περασμένου καλοκαιριού τάχα να μένουν εκεί
πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη
φωνή.
Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν, μήτε η γυναίκα περπατώντας
σκυφτή, βυζαίνοντας το παιδί της.
Ανεβαίνω τα βουνά·
μελανιασμένες λαγκαδιές• o χιονισμένος κάμπος, ώς πέρα ο χιονισμένος
κάμπος, τίποτε δε ρωτούν, μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά
ερμοκκλήσια, μήτε τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι οι
δρόμοι.
Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή, δεν
ξέρω πια να μιλήσω, μήτε να συλλογιστώ• ψίθυροι σαν την ανάσα του
κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής
θάλασσας στα χαλίκια σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας
«ευτυχία».
Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των
νερών κάτω απ τον πάγο το χαμογέλιο τής θάλασσας τα κλειστά πηγάδια ψηλαφώντας
με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν εκεί
πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος πού βηματίζει
τυφλός πάνω στο χιόνι τής σιωπής.
Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού