 Δύο ολόκληρα χρόνια πάει κι έρχεται στη Γαλλία ο νόμος που ψηφίστηκε χθες στη Βουλή για την πειρατεία, ο πρώτος στην Ευρώπη που εξορίζει τους πειρατές από το Διαδίκτυο. Η διαμάχη, ωστόσο, στην οποία δεν συμμετέχουν μόνο οι Γάλλοι αλλά ολόκληρος ο κόσμος, είναι βέβαιο ότι θα κρατήσει πολύ περισσότερο.
Από
τη μια βρίσκεται η βιομηχανία του θεάματος και από την άλλη οι χρήστες
του Διαδικτύου που κατεβάζουν παράνομα στον υπολογιστή τους τραγούδια
και ταινίες. Το ένα στρατόπεδο έχει στο πλευρό του τον Νικολά Σαρκοζί,
πρόεδρο της Γαλλίας, σύζυγο τραγουδοποιού και φίλο μερικών ισχυρών
προσωπικοτήτων του κλάδου. Το άλλο έχει τους Σοσιαλιστές και
υπερασπιστές των ατομικών δικαιωμάτων. Τα επιχειρήματα και από τις δύο
πλευρές είναι ισχυρά. Τα προϊόντα που κατεβάζουν οι πειρατές υπόκεινται
σε πνευματικά δικαιώματα, ενώ χάνονται εκατομμύρια ευρώ «εις βάρος της
καλλιτεχνικής δημιουργίας» όπως επισήμανε ο Φρεντερίκ Μιτεράν, υπουργός
Πολιτισμού και ανιψιός του σοσιαλιστή προέδρου Φρανσουά Μιτεράν. Οι
σοσιαλιστές θεωρούν τον νόμο «αναποτελεσματικό», «ανεφάρμοστο» και
«απειλή για τις ατομικές ελευθερίες». Το μεγάλο αγκάθι βρίσκεται στην
πρόβλεψη ότι οι πειρατές που υποτροπιάζουν θα τιμωρούνται με διακοπή
της σύνδεσής τους για έναν χρόνο. Προηγουμένως η αρμόδια επιτροπή έχει
την υποχρέωση να ενημερώσει με μήνυμα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τον
παραβάτη ότι παρανομεί.
Για τους πολέμιους του νόμου, η
διακοπή της σύνδεσης είναι ένα πραγματικό «casus belli». Τι θα γίνει,
για παράδειγμα, εάν κλείσει ένα σχολείο λόγω της νέας γρίπης κι ένας
μαθητής που έχει τιμωρηθεί πρέπει να παρακολουθήσει τα μαθήματά του
μέσω του Διαδικτύου; Και πώς μπορεί να στερείται σε κάποιον, ακόμη κι
αν παρανομήσει, το δικαίωμα της απρόσκοπτης πρόσβασης στην πληροφόρηση;
Σε αυτό το σημείο σκόνταψε ο νόμος στην πρώτη του εκδοχή. Η ιστορία του
νόμου για
την πειρατεία άρχισε τον Νοέμβριο του 2007 όταν ο Νικολά Σαρκοζί
υπέγραφε στο Μέγαρο των Ηλυσίων μια συμφωνία για την προστασία των
πνευματικών δικαιωμάτων, χαιρετίζοντας «τον ερχομό ενός πολιτισμένου
Διαδικτύου». Τον Οκτώβριο του 2008 ο νόμος, γνωστός ως «Ηadopi 1», πήρε
σάρκα και οστά. Ο «Ηadopi 1» καταψηφίστηκε από τη Γερουσία τον Απρίλιο
του 2009, υπερψηφίστηκε τον Μάιο και απορρίφθηκε από το Συνταγματικό
Συμβούλιο, το οποίο έκρινε ότι για τη διακοπή της σύνδεσης δεν αρκεί
μια διοικητική πράξη, αλλά απαιτείται δικαστική απόφαση.
Ο
«Ηadopi 2» λαμβάνει υπόψη του την απόφαση του Συνταγματικού Συμβουλίου
και χθες η γαλλική Βουλή υιοθέτησε κατά πλειοψηφία τη νέα εκδοχή, η
οποία θα μπορούσε να στερήσει το Ίντερνετ από περίπου 1.000 Γάλλους
κάθε μέρα. Ωστόσο, οι σοσιαλιστές (και μαζί τους κάποιοι συντηρητικοί)
απειλούν με μια νέα προσφυγή στο Συνταγματικό Συμβούλιο. Και προτείνουν
να αντικατασταθούν οι κυρώσεις με αύξηση του μηνιαίου τέλους σύνδεσης,
η οποία θα συνοδευτεί από ελεύθερη πρόσβαση στα έργα που υπόκεινται σε
πνευματικά δικαιώματα. Η αύξηση αυτή, λένε, θα μπορούσε να καταλήγει
στην καλλιτεχνική δημιουργία και όσους πλήττονται από την πειρατεία-
της Κάρλας Μπρούνι συμπεριλαμβανομένης.
Το κυνήγι της πειρατείας στον κόσμο
ΕΛΛΑΔΑ. Δεν υπάρχει ειδική νομοθετική ρύθμιση. Η ηλεκτρονική πειρατεία εμπίπτει στην κοινή νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας ΓΕΡΜΑΝΙΑ. Έπειτα
από πολύχρονες διαπραγματεύσεις, τέθηκε σε ισχύ νόμος από τον Ιανουάριο
του 2008. Προβλέπει ποινές φυλάκισης 3-5 έτη, πρόστιμο ανάλογο με το
εισόδημα και κρίθηκε επιτυχής: από 600.000 παραβάσεις το 2004, πέρυσι
εντοπίστηκαν 300.000
ΣΟΥΗΔΙΑ. Με νόμο που τέθηκε σε ισχύ την 1η Απριλίου καταδικάστηκαν σε ένα χρόνο φυλάκιση και 2,7 εκατ. πρόστιμο οι τέσσερις υπεύθυνοι της ιστοσελίδας ΡirateΒay.
ΗΠΑ. Δισκογραφικές εταιρείες και κινηματογραφικά στούντιο κυνηγούν εδώ και χρόνια τους πειρατές στα δικαστήρια.
Η μέθοδος, ωστόσο, κρίνεται δαπανηρή και οι αρχές προσανατολίζονται στο γαλλικό μοντέλο ΚΙΝΑ. Η χώρα με τους 300 εκατ. χρήστες του Διαδικτύου και μόλις 1.304 διαπιστωμένους παραβάτες θεωρείται το βασίλειο της πειρατείας. Το 2007 υιοθετήθηκε σχετικός νόμος, αλλά από τότε έχουν επιβληθεί ελάχιστες κυρώσεις |
