 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 59η
Τέκνα μου αγαπητά,
Με πολλή αγάπη και στοργή επικοινωνώ μαζί σας, προκειμένου να θέσω στην αγάπη σας ένα προβληματισμό μου, που αφορά την Ιερή υπόθεση του μυστηρίου του γάμου και να ζητήσω την ανταπόκρισή σας και την υπακοή σας.
Παρακολουθώ, τώρα τελευταία, όλο και πιο συχνά, να τελούνται στις Εκκλησίες μας, ταυτόχρονα, δύο μυστήρια, του γάμου στην αρχή και της βαπτίσεως του πρώτου τέκνου των νεονύμφων, στη συνέχεια.
Πρόκειται για παιδιά μας, που επιλέγουν, κυρίως για οικονομικούς λόγους, καθώς ισχυρίζονται, αυτή την τακτική και πρακτική, την οποία η μητέρα μας Αγία Εκκλησία, με την θεραπευτική αγαπητική μέθοδο της οικονομίας, τακτοποιεί, αλλά, δυστυχώς, φαίνεται ότι χάνεται το μέτρο και τείνει πλέον να γίνει συνήθεια και συρμός.
Δεν προτίθεμαι να απαγγείλω κατηγορία σε βάρος των παιδιών μου, τα οποία, έστω κι’ έτσι, τακτοποιούν την σοβαρή εκκρεμότητά τους και σε κάποια στιγμή, αφού προηγουμένως έχουν τελέσει πολιτικό γάμο, ζητούν την τέλεση του Ιερού γαμικού μυστηρίου, προκειμένου να ευλογηθεί η ένωσή τους και να βαπτίσουν και το παιδάκι τους, που, εν τω μεταξύ, απέκτησαν και φυσικά είναι αξιέπαινοι που το κράτησαν και δεν προέβησαν στο έγκλημα της εκτρώσεως, στο οποίο, δυστυχώς, η πατρίδα μας διαπρέπει παγκοσμίως.
Όμως η εξαίρεση δεν μπορεί να γίνει κανόνας.
Στη ζωή της Εκκλησίας σωστά προβλέπεται οι υποψήφιοι προς γάμου κοινωνίαν να τελούν το γάμο τους και, αφού ευλογηθεί η άρμοσή τους και η ψυχοσωματική τους ένωση, να αποκτούν τα τέκνα τους, που είναι δώρα του Θεού και καρπός της αγάπης τους.
Γιατί, λοιπόν, να μην ακολουθηθεί αυτή η θεάρεστη οδός;
Για τα έξοδα;
Μα αυτό καθ’ εαυτό το μυστήριο του γάμου δεν απαιτεί έξοδα! Μην εθελοτυφλούμε! Μην υποκρινόμεθα! Και το κυριότερο, μην παίζουμε με το Θεό, προφασιζόμενοι προφάσεις. Τα έξοδα προκύπτουν απ’ όλα, όσα η αυτάρεσκη διάθεσή μας για επίδειξη και πρόκληση εντυπώσεων, η καταναλωτική μανία μας και η εμπορική κερδοσκοπία των κατά κλάδον αρμοδίων εφευρίσκουν και τα οποία, τελικά, είναι και εις βάρος της ιεροπρεπείας του μυστηρίου, που απαιτεί συνειδητή συμμετοχή και όχι απλή σωματική παρουσία, θέλει σεμνότητα και ευσέβεια και όχι ανόητες πολυτέλειες και θορύβους κοσμικούς. Είναι επαίσχυντο και άδικο να αφήνουμε, εμείς οι Κληρικοί με την σιωπή και την βλαβερή ανοχή μας και σεις οι λαϊκοί με την τακτική σας, να πλανάται η εντύπωση ότι τα μυστήρια της Εκκλησίας κοστίζουν και μάλιστα ακριβά. Θεός φυλάξοι! Δηλαδή είναι σαν να διατεινόμαστε ότι όποιος δεν έχει χρήματα, δεν μπορεί να παντρευτεί, δεν μπορεί να βαπτίσει το παιδί του. Ντροπή μας. Πρέπει, νομίζω, να σοβαρευτούμε και να συνέλθουμε.
Να, λοιπόν, η ευλογημένη ευκαιρία!
Τελέσετε το Μυστήριό σας η τα μυστήρια των παιδιών σας όσο πιο απλά και λιτά μπορείτε. Πάτε, επιτέλους, κόντρα στο κατεστημένο! Το ζητούμενο είναι να ελκύσουμε τη χάρη του Θεού και όχι να προκαλέσουμε εντυπώσεις. Αυτές, όπως είναι γνωστό, ο χρόνος σύντομα τις εξαφανίζει.
Και βέβαια αυτό, καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν θα προσκαλέσετε συγγενείς, φίλους και λοιπούς γνωστούς στη χαρά σας. Τα Μυστήρια της Εκκλησίας δεν είναι ιδιωτικές υποθέσεις. Μας αφορούν όλους. Όλοι πρέπει να είμαστε παρόντες και μάλιστα προσευχόμενοι στους σημαντικούς αυτούς σταθμούς της ζωής των συνανθρώπων μας και να χαιρόμαστε μαζί τους. Κι’ ας περιορίσουμε όλοι, όντας και σε κρίση οικονομική, και τις υπερφίαλες υποχρεώσεις μας και τις εγωιστικές απαιτήσεις μας.
Ακούσατε, παρακαλώ πολύ, τη φωνή της παρακλήσεως του Επισκόπου σας και δεν θα μετανοιώσετε. Η εμπειρία που θα έχετε θα είναι ωφελιμότατη.
Υπάρχει βέβαια και ένα άλλο πρακτικής φύσεως, αλλά μεγάλης σπουδαιότητος ζήτημα, που προκύπτει από τη ομόχρονη τέλεση γάμου και βαπτίσεως.
Το εκκλησίασμα, οι προσκεκλημένοι σας νοιώθουν διπλά να ταλαιπωρούνται, μα και σεις οι ίδιοι κουράζεσθε και αδημονείτε. Δεν είναι ψέμμα ότι μετά δυσκολίας καταφέρνουμε να διατηρήσουμε την ησυχία όσην ώρα απαιτείται για την τέλεση του ενός μυστηρίου. Πως, λοιπόν, θα αντέξετε την τέλεση δύο συνεχόμενων και διαδοχικών μυστηρίων;
Το ένα, οπωσδήποτε, θα αδικηθεί. Άλλοι δεν συμμετέχουν στο πρώτο, γιατί σκέπτωνται αγχωμένοι πότε θα τελειώσει το δεύτερο κι’ άλλοι προσέχουν στο πρώτο, αλλά αναχωρούν η συζητούν, κατά την διάρκεια τελέσεως του δευτέρου, του βαπτίσματος δηλαδή, γιατί είναι ήδη κουρασμένοι.
Ωστόσο, το βάπτισμα δεν είναι υποδεέστερο μυστήριο. Αντιθέτως, είναι η θύρα εισόδου μας στην Εκκλησία και τη Βασιλεία του Θεού. Δεν μας επιτρέπεται, συνεπώς, να το υποτιμούμε και να το παραθεωρούμε.
Ούτε είναι και ευπρεπές να γίνωνται και μεταφορές και τακτοποιήσεις των απαραιτήτων εκκλησιαστικών σκευών για το κάθε μυστήριο, παρουσία των συμμετεχόντων, του κόσμου, να αναμένει επί ώρα η νεόνυμφος σύζυγος και μητέρα με το νυφικό και τα άλλα, που είναι γνωστά σε όλους μας.
Αγαπητά μου παιδιά,
Την προτροπή μου αυτή και την παράκλησή μου, ζητώ να την εφαρμόσετε και μάλιστα πιστά και οπωσδήποτε να την μεταφέρετε και σ’ εκείνους που δεν εκκλησιάζονται τακτικά.
Όλοι μας πρέπει να προσπαθήσουμε να ζούμε τα μυστήρια καθώς πρέπει, γιατί οι πιο πολλοί τα βλέπουν ως τυπικές πράξεις και τελετές κοσμικού χαρακτήρα. Δεν αρμόζει να μεταβάλουμε τις Εκκλησίες μας σε αίθουσες κοσμικών εκδηλώσεων και τα πρόθυρα του Ιερού Ναού σε «παιδική χαρά». Μην προκαλούμε περαιτέρω την οργή του Θεού.
Εμείς οι Κληρικοί, αλλά και οι εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί πρέπει να διαφυλάξουμε τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας, που παρέχει τη σωτηρία και να διαφωτίσουμε και τους άλλους με αγάπη, γιατί έχουμε ευθύνη μεγάλη απέναντι στο Θεό, δι’ εαυτούς και αλλήλους.
Ταύτα παραγγέλων, σας εύχομαι πλούσια τη θεία Χάρη και διατελώ
Μετά πατρικών ευχών και αγάπης
+ο Χαλκίδος Χρυσόστομος |
