Αναφερόμαστε συγκεκριμένα σε ένα
γεγονός λίγο πολύ γνωστό, τον σοβαρό τραυματισμό μιας 22χρονης κοπέλας
που προκλήθηκε στον δρόμο-καρμανιόλα Πλατάνα-Κύμη, από την αποκόλληση
ενός βράχου από το βουνό.
Μικρογραφία και συγχρόνως καθρέφτη μιας ευρύτερης κοινωνίας
αποτελούν, σύμφωνα με τη συστημική θεωρία, οι μικρές ομάδες και οι
τοπικές κοινωνίες. Τη θεωρία αυτή επιβεβαιώνουν όσα συμβαίνουν κατά
καιρούς σε τοπικό επίπεδο και αποδίδουν πιστά την εικόνα διάλυσης που
χαρακτηρίζει σήμερα ολόκληρο το ελληνικό κράτος. Ενα τέτοιο παράδειγμα
αποτελούν τα τελευταία γεγονότα στην Κύμη Ευβοίας, που στάθηκαν και
αφορμή γι' αυτό το σημείωμα. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα σε ένα
γεγονός λίγο πολύ γνωστό, τον σοβαρό τραυματισμό μιας 22χρονης κοπέλας
που προκλήθηκε στον δρόμο-καρμανιόλα Πλατάνα-Κύμη, από την αποκόλληση
ενός βράχου από το βουνό. Ο χρόνος προσωρινά σταμάτησε για τη νεαρή
Ελεάνα. Ο βράχος έλειωσε το αυτοκίνητό της και μαζί με το αριστερό της
πόδι ακρωτηριάστηκαν και πολλά όνειρά της. Ως εδώ τα παιχνίδια της
μοίρας... Το σκήπτρο πήραν μετά οι άνθρωποι, ολοκληρώνοντας, όπως η
άτυχη κοπέλα κατήγγειλε πρόσφατα σε συνέντευξή της στην «Ε», την
καταστροφή. Και συγκεκριμένα: έκτοτε παίζουν την κολοκυθιά με την
ευθύνη του τραγικού συμβάντος η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, η Νομαρχία
Ευβοίας και ο Δήμος Κύμης, που από τον Αννα στον Καϊάφα παραπέμπουν
τους βιοπαλαιστές γονείς της Ελεάνας (μόνοι τους έχουν αναλάβει μέχρι
τώρα όλα τα έξοδα της νοσηλείας και της θεραπείας της κόρης τους, που
ανέρχονται μέχρι σήμερα στις 700.000 ευρώ, ενώ έπεται δαπανηρή
συνέχεια). Την κατάντια του Ελληνικού Δημοσίου μαρτυρεί και η
απάντηση του νομάρχη Ευβοίας στο δημοσίευμα στην «Ε». Ο νομάρχης ούτε
λίγο ούτε πολύ συμβουλεύει την οικογένεια του θύματος να στραφεί με
αγωγή εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου, της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας,
του δήμου, της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και εναντίον αυτών που έκαναν
εργασίες στο σημείο όπου αποκολλήθηκε ο βράχος. Ενθαρρύνει με
λίγα λόγια την οικογένεια της Ελεάνας να στραφεί δικαστικά εναντίον του
ιδίου, των τοπικών Αρχών και του κράτους και τους ωθεί σε μια
πολιτισμένη μορφή αυτοδικίας. Ετσι, ενώ η οικογένεια της νεαρής κοπέλας
παλεύει χωρίς καμία βοήθεια, ενώ η κυκλοφορία προς το πέμπτο λιμάνι της
χώρας διεξάγεται μετ' εμποδίων και ένα άλλο κομμάτι του βράχου στην
περιοχή απειλεί να αποκολληθεί από το βουνό, θέτοντας σε κίνδυνο
ανθρώπινες ζωές, κάποιοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου έχοντας ως
μοναδικό μέλημα να αποποιηθούν τις ευθύνες τους. Αναμενόμενο το
φαινόμενο σε μια χώρα που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και οι
κύριοι υπεύθυνοι παίζουν την κολοκυθιά... θα παρατηρούσαν όσοι
ασπάζονται τη συστημική θεωρία. Εντύπωση προκαλεί επίσης το
γεγονός ότι σε μια κοινωνία όπου όλοι πλέον μιλούν για κοινωνική
αλληλεγγύη, κανείς δεν σκέφτηκε να βοηθήσει οικονομικά τους άτυχους
γονείς. Κι, όμως, εθισμένη στις κερδοφόρες φιέστες και τα πανηγύρια
είναι ολόκληρη η επαρχία... Για αντικατοπτρισμό όσων συμβαίνουν
σε ολόκληρη την επικράτεια πρόκειται και στη συγκεκριμένη περίπτωση,
αφού κινητοποίηση προς αυτήν την κατεύθυνση στη χώρα μας -ως γνωστόν-
υπάρχει μόνο για ψηφοθηρικούς σκοπούς. Εν συντομία, ένα αυτιστικό
σύστημα αναπαράγουν οι τοπικές κοινωνίες, σύμπτωμα της βαρειάς
ασθένειας που πλήττει σήμερα ολόκληρο το κράτος. Εμείς όμως σε μια
αυτοκαταστροφική πορεία, τρέφουμε και συντηρούμε αυτό το σύστημα... Και καλό είναι να αναγνωρίζουμε την ευθύνη μας. | 
