Υποθαλάσσια ρήγματα με μήκος που φθάνουν έως 15 χιλιόμετρα
και τα οποία ήταν ως επί το πλείστον άγνωστα εξερεύνησαν λεπτομερώς
Έλληνες επιστήμονες και κατέληξαν στην εκτίμηση ότι εξαιτίας του μήκους
τους δεν μπορούν να προκαλέσουν, σε γενικές γραμμές, σεισμό μεγαλύτερο
από 6,5 Ρίχτερ.
Τα
ρήγματα όμως αυτά αποτελούν έναν πολύ μικρό αριθμό ανάμεσα στα
εκατοντάδες που βρίσκονται στον πυθμένα του Αιγαίου και του Ιονίου
Πελάγους και τα οποία είναι εντελώς άγνωστα στους ειδικούς. Στην
περιοχή του Ιονίου και του Αιγαίου, τα ρήγματα που μελέτησαν οι ειδικοί
από τον Τομέα Θαλάσσιας Γεωλογίας και Γεωφυσικής του Ελληνικού Κέντρου
Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) αποδείχτηκε ότι είχαν μήκος που εκτεινόταν
από 10 έως 15 χιλιόμετρα.
Για τον λόγο αυτό άλλωστε, οι πιο μεγάλοι από τους σεισμούς που
προκαλούν δεν υπερβαίνουν σε μέγεθος τα 6 με 6,5 Ρίχτερ. Σε διαφορετική
περίπτωση λένε οι ειδικοί, αν είχαν μέγεθος μεγαλύτερο από 20 χιλιόμετρα, θα προκαλούσαν εξαιτίας της κίνησής τους σεισμούς ακόμη και 8 Ρίχτερ.
Χρησιμοποιώντας
διάφορες μεθόδους όπως η γεωφυσική διασκόπηση- κατά την οποία
αποστέλλονται ηχητικά κύματα στον πυθμένα και ανακλούν το ανάγλυφο του
βυθού-, οι επιστήμονες εξερεύνησαν ρήγματα που βρίσκονται μεταξύ άλλων
περιοχών και στον Βόρειο Ευβοϊκό Κόλπο.
Αρχέγονη διαδικασία Αυτό που διαπίστωσαν είναι ότι η ηλικία των ρηγμάτων ανέρχεται σε
εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ή και σε εκατομμύρια χρόνια. Σχηματίστηκαν
δηλαδή πολύ πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος στη Γη, εξαιτίας μιας αρχέγονης
διαδικασίας- τη σύγκλιση και σύγκρουση της Ευρασιατικής με την
Αφρικανική πλάκα σε συνδυασμό με τη μετακίνηση της Μικράς Ασίας προς
Δυτικά, δηλαδή το Αιγαίο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, τα ρήγματα με τη συνεχή
τους δράση στην πορεία του χρόνου στάθηκαν η αιτία για να αποκτήσουν τη
μορφή που έχει σήμερα τόσο η θάλασσα όσο και η ξηρά στη χώρα μας.
Για
παράδειγμα στον Κορινθιακό, τα ρήγματα τα οποία τον περιβάλλουν και που
κινούνται κατακόρυφα (το ένα κομμάτι ανυψώνεται, το άλλο καταβυθίζεται)
έχουν δημιουργήσει τον Κόλπο με βάθος 900 μέτρων (από τη μία πλευρά της καταβύθισης) και ταυτόχρονα τα βουνά της βόρειας Πελοποννήσου με ύψος που υπερβαίνει τα 2.000 μέτρα (από την πλευρά της ανύψωσης).
Πολλά
ρήγματα έχουν προκαλέσει συνολικές μετατοπίσεις, κατακόρυφες ή
οριζόντιες, πολλών εκατοντάδων ή και χιλιάδων μέτρων. Με αυτό τον τρόπο
αποτελούν τον κυριότερο παράγοντα διαμόρφωσης του ανάγλυφου του
θαλάσσιου βυθού.
Πολύτιμες πληροφορίες Σύμφωνα με τους ερευνητές, ημελέτη
των ενεργών σεισμικών ρηγμάτων είναι πολύ σημαντική, γιατί μας δίνουν
πολύτιμες πληροφορίες για τη δυναμική τους και μας βοηθούν να
εκτιμήσουμε το σεισμικό τους κίνδυνο. Έτσι, γνωρίζοντας δηλαδή ορισμένα
στοιχεία για την ταυτότητα του ρήγματος, μπορούμε να προσδιορίσουμε το
ανώτατο μέγεθος του σεισμού που μπορεί να προκαλέσει και την επιτάχυνση
που αυτός θα έχει ή τη φορά με την οποία θα διαχυθεί η ενέργειά του.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετές από τις τελευταίες έρευνες, για τα
υποθαλάσσια ρήγματα των ελληνικών θαλασσών, θα παρουσιαστούν στο
πλαίσιο του Πανελληνίου Συμποσίου Ωκεανογραφίας, που θα διεξαχθεί τον
ερχόμενο Μάιο στην Πάτρα.
