Andronianoi On Line

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι...

Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος...

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά πετούσαν πιο πέρα.
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται!

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα.
Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
... ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Είναι που μύρισε άνοιξη το πρωί κι εσύ δεν ξέρεις πόσο μου λείπεις.
Είναι που κάθε σου ανάσα μου φέρνει την αυγή, και μ'αγκαλιάζει.
Έρχεσαι κι ανάβει για σένα η σελήνη,
σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου λέξη.
Ποιό τραγούδι μπορεί να πει τ'όνομά σου
Με τι χρώμα να ζωγραφίσει, κανείς την ομορφιά σου
με τι λόγια μπορεί , να μπει στα όνειρά σου,
να κλέψει την ματιά σου...
Κι έτσι αφήνω το φως να χορέψει μαζί σου
και το φως αντιγράφει κι αυτό την μορφή σου,
και κάθε σου βήμα, και κάθε σου λέξη.
Κι έτσι ήρθε και πάλι η νύκτα, μυρίζει χειμώνα
κι έτσι τώρα το ξέρεις πόσο μου λείπεις και πόσο σε θέλω
κι έτσι μόνη σ'αφήνω χωρίς μελωδία.
Γιατι τώρα το ξέρω,
τα λόγια σου ήταν λίγα, χωρίς... ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Πόσα χρόνια να γυρίσει...
Κι όμως η μυρουδιά της χυμένη παντού
Ξεχασμένη σ' όλο το δωμάτιο στις πιο απίθανες γωνιές
Σάμπως να ζει ακόμη ανάμεσά μας!

Όμως πρέπει να γύρισε ύστερα από τόσα χρόνια
Αυτές τις ώρες την προσμένω κάθε βράδυ
Σχεδιάζοντας με το μολύβι κόκκινα στόματα απάνω στο χαρτί
... ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια μαύρη φλόγα
πως η ζωή χαρίζεται
χωρίς ν’ ανατραπεί.
Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας
λόγια
τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή.

Πενθούσες με
τους Έρωτες σα να ‘σουν μεθυσμένος
γιατί με τους αθάνατους είχες
λογαριασμούς.
Τις άριες μιας όπερας τραύλιζες νικημένος
μιας
επαρχίας μαθητής μπροστά σε δυο χρησμούς.
... ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά,
μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα.
Αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκιπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες
ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

Χαμήλωσαν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο
που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί
λησμονημένο ανάγνωσμα σ’ ένα παλιό ευαγγέλιο
το μίλημα σου ανάσαινε κι η ανάλαφρη φωνή.

Το ραγισμένο ηλιόγερμα λιγόστεψε κι εχάθει
κι έμοιαζε πλάνη να ζητάς τα δώρα τ’ ουρανού
χαμήλωσαν τα μάτια σου. Του φεγγαριού τ’ αγκάθι
βλάστησε και φοβήθηκες τους ίσκιους του βουνού.

Μες τον καθρέφτη η αγάπη μας πως πάει και λιγοστεύει
μέσα στον ύπνο τα όνειρα σκολειό της λησμονιάς
μέσα στα βάθη του καιρού πως η καρδιά στενεύει
και χάνεται στο λίκνισμα μιας ξένης αγκαλιάς.

Mου το έστειλε ο φίλος μου και συγχωριανός μου   "Μπιφτέκας" και φυσικά με εκφράζει απόλυτα...σε ευχαριστώ φίλε μου...

Κώστας Ουράνης: Η αγάπη

    Α! τι ωφελεί να καρτερείς όρθιος
    στην πόρτα του σπιτιού
    και με τα μάτια στους νεκρούς
    τους δρόμους στυλωμένα,
    αν είναι θε να ρθει
    δίχως να νιώσεις από που,
     και πίσω σου πλησιάζοντας
    με βήματα σβησμένα…
    θε να σου κλείσει απαλά με
    τ’ άσπρα χέρια της τα δυο
    τα μάτια που κουράστηκαν
    τους δρόμους να κοιτά... ΣΥΝΕΧΕΙΑ